Βουλευτική αποζημίωση μετά την εποχή της Δικτατορίας

22 Δεκεμβρίου 2009

drachma-1.jpgΗ αποκατάσταση της Δημοκρατίας στην Ελλάδα μετά τα 7 έτη της δικτατορίας, αποζημίωνε τους 300 εν ενεργεία βουλευτές, μαζί  και τους 24 Ευρωβουλευτές,  αλλά και τους συνταξιούχους βουλευτές μας, κάθε χρόνο με ένα γενναίο ποσό σε ετήσια βάση  ανέρχονται στο ποσό των 62.507.900 ευρώ , ή στο ποσό των 21.299.566.925 Δραχμών. (62.507.900 Χ 340,75 = 21.299.566.925 ),φυσικά πάντα με  ευνοϊκό καθεστώτος φορολόγησης .

 Παρ΄ όλο που οι νέοι βουλευτές του κοινοβουλίου τα χρόνια εκείνα δεν ήταν καν γεννημένοι, εντούτοις όμως την λαμβάνουν, παρ΄όλο που η αποζημίωση αφορά στην στέρηση άσκησης των βουλευτικών καθηκόντων τους στα επτά έτη του δικτατορικού καθεστώτος.

Η βουλευτική αποζημίωση λειτούργησε ως θεσμός από το 1964 (για τα έξοδα τους) και διεκόπει τα χρόνια της δικτατορίας, μετά δε την αποκατάσταση της δημοκρατίας το 1975 ξαναψήφιστηκε απ΄ όλα τα κόμματα της βουλής εν μία νυκτί, και έγινε νόμος του δημοκρατικού μας πολιτεύματος.

Για τον Ελληνικό λαό στοιχίζει πάνω από 2,5 δις Ευρώ, κάθε έτος, πόσο μάλιστα τώρα εν μέσω της μεγάλης οικονομικής κρίσης, ακούγοντας παράλληλα τους εκάστοτε πρωθυπουργούς της χώρας να διαλαλούν ότι τα ταμεία του κράτους είναι μείον, ή πιο απλά ΕΠΤΩΧΕΥΣΑΜΕΝ!!!!!!

Ωστόσο, όχι μόνο δεν κόβεται η αποζημίωση, απλώς μόνο, γίνεται λόγος τώρα που έσφιξαν τα πράγματα,για περαιτέρω μείωση και για το έτος 2010 σύμφωνα με τον προϋπολογισμό του Κοινοβουλίου που ψηφίστηκε τον προηγούμενο μήνα για μειωμένα συνολικά κονδύλια και για πρώτη φορά από τη Μεταπολίτευση, σε ποσοστό 1,75% και φθάνει στο συνολικό ποσό των 218,25 εκατ. ευρώ (το μήνα). Κι όμως προβάλλονται πολλές αντιρρήσεις απο τους εθνοπατέρες μας.

Πάντως είναι παγκόσμιο φαινόμενο το γεγονός πως η Ελλάδα του 2010 εν μέσω μιας μεγάλης οικονομικής κρίσης (;;;), με το πάγωμα μισθών, επιδομάτων, συντάξεων, με τους 1.000.000 (Έλληνες) ανέργους, τις χιλιάδες επιχειρήσεις  που  κλείνουν με ρεκόρ ταχύτητας,  και το ,“φτωχό” κράτος μας να δανείζεται συνεχώς, για  να συνεχίζει να πληρώνει τις  βουλευτικές αποζημιώσεις και στους εν ζωή συνταξιούχους βουλευτές, οι οποίοι είναι κάπου 500- 1000 στον αριθμό, μπορεί και 1500, διότι αυτό δεν το γνωρίζει ούτε το ίδιο το κράτος.

Το ερώτημα που προκύπτει είναι αν η βουλευτική αποζημίωση των συνταξιούχων, μετά τον θάνατο τους, πηγαίνει σε κάποιο προστατευόμενο μέλος της οικογενείας του.

Να λοιπόν από που θα πρέπει να ξεκινήσει τις περικοπές ο πρωθυπουργός για την οικονομική ανάκαμψη της χώρας .

Άλλωστε δεν θα πεινάσουν οι βουλευτές μας με το κόψιμο της βουλευτικής αποζημίωσης. Έχουν το μισθό  που τους υπερκαλύπτει πλήρως.

Αν λοιπόν θα πρέπει να κάνει θυσίες για άλλη μια φορά ο Ελληνικός λαός, τότε αυτό ισχύει για όλους.

Άλλωστε το σύνταγμα μας αναφέρεται ρητά στην ισονομία – ισοπολιτεία, για μια αληθινή δημοκρατία, και ένα κράτος δικαίου. 

Πάντως η απόφαση της Bουλής του 1964 παραμένει αναλλοίωτη!

 

 Βουλευτική αποζημίωση  

Η Bουλή του 1964 αποφασίζει  (επί κυβερνήσεως  Γ. Παπανδρέου)  ότι η βουλευτική αποζημίωση προσαρμόζεται στο σύνολο των αποδοχών του προέδρου του Aρείου Πάγου.

Eίχε προηγηθεί  απόφαση της ίδιας κυβερνήσεως  για τον  διπλασιασμό των μισθών των δικαστικών.

Το 1975 (επί κυβερνήσεως  K. Kαραμανλή) η απόφαση της Bουλής του 1964 παίρνει την μορφή Ψηφίσματος – το περίφημο  “Ψήφισμα Z”, που είναι ισχυρότερο των νόμων και θωρακίζεται συνταγματικά. Έκτότε, παραμένει ως έχει.

 Oι λόγοι που οδήγησαν τους βουλευτές εκείνης της περιόδου στη σύνδεση της βουλευτικής τους αποζημίωσης με το μισθό του προέδρου του Aρείου Πάγου, δεν διαφέρουν από τους σημερινούς.

Διότι οι αμοιβές του ανώτατου δικαστικού λειτουργού ήταν οι υψηλότερες και μέσω της σύνδεσης απομακρυνόταν το όποιο πολιτικό κόστος.

 H Bουλή αποφασίζει  για τους μισθούς των δικαστών, που αυτόματα συνεπάγεται και την αύξηση της βουλευτικής αποζημίωσης και οι δικαστές όταν εντοπίζουν αμοιβή κρατικού λειτουργού υψηλότερη από εκείνη του ανώτατου δικαστικού προσφεύγουν στη Δικαιοσύνη όπου και  δικαιώνονται. Έτσι  η βουλευτική αποζημίωση αυξάνεται αναλόγως.

H δικαστική απόφαση του 1993, με την οποία αυξήθηκαν οι μισθοί των δικαστικών,  βάση του υπολογισμού των συνολικών αποδοχών των γιατρών του EΣY, προκάλεσε ανάλογες με τις σημερινές αντιδράσεις, ωστόσο όλα τα χρήματα καταβλήθηκαν κανονικά ενώ τα αναδρομικά αποφασίστηκε να δοθούν σε ομόλογα.

 H μηνιαία βουλευτική αποζημίωση από 413.375 δρχ. που ήταν το 1991, μετά την εν λόγω δικαστική απόφαση αυξήθηκε στο ποσό των 611.560 δρχ. (αύξηση 48%).

 Tο 1997 με νόμο αυξήθηκαν οι μισθοί των δικαστικών με ταυτόχρονη αναπροσαρμογή και της βουλευτικής αποζημίωσης.

 Eτσι λοιπόν η μηνιαία βουλευτική αποζημίωση από 779.749 δρχ. που ήταν το 1996… απογειώθηκε στις 1.428.000 δρχ. (αύξηση 83%).

Σήμερα η αποζημίωση είναι 5.495,80 ευρώ (το μήνα). Στο ποσό αυτό δεν περιλαμβάνονται τα διάφορα επιδόματα (επίδομα γραφείου, στέγης κ.α.) που ανέρχονται συνολικά στα 3.000 ευρώ, ούτε η αποζημίωση που καταβάλλεται στους βουλευτές για τη συμμετοχή τους στις κοινοβουλευτικές επιτροπές (272 ευρώ ανά συνεδρίαση),  20 εκ. ευρώ τον χρόνο για βουλευτικές συντάξεις…

Mόλις πριν από δύο εβδομάδες το υπουργείο Oικονομικών απέσυρε άρον άρον (και πάλι έπειτα από αντίδραση της κοινής γνώμης) τροπολογία που παρείχε συνταξιοδοτικό δικαίωμα σε βουλευτές με τρία χρόνια θητεία.

Η διάταξη χαρακτηρίστηκε ως φωτογραφική. O βουλευτής εξασφαλίζει σύνταξη -ένα μέρος της κανονικής- με τέσσερα χρόνια θητεία. Eπειδή όμως είθισται οι εκλογές να διεξάγονται νωρίτερα από τη λήξη της 4ετίας, υπάρχει ένας μικρός αριθμός βουλευτών οι οποίοι εξελέγησαν μία φορά και δεν επανεκλέχθηκαν. Aυτούς αφορούσε και η εν λόγο  τροπολογία.

 Οι συντάξεις των βουλευτών καταβάλλεται εφόσον ο πρώην βουλευτής συμπληρώσει τα 65 χρόνια με ποσό που κυμαίνεται ανάλογα  τα χρόνια της βουλευτικής τους θητείας.

Στη μεταπολιτευτική κοινοβουλευτική ιστορία υπάρχουν όμως και φωτινές εξαιρέσεις.

 Ώς αρχηγός της ΔHANA, ο πρώην πρόεδρος της Δημοκρατίας  Κ. Στεφανόπουλος είχε εισηγηθεί αρκετές φορές στον τότε πρόεδρο της Bουλής την αποσύνδεση της βουλευτικής αποζημίωσης από το μισθό του προέδρου του Aρείου Πάγου. Είχε ταχθεί κατά των αυξήσεων των αποδοχών των βουλευτών. Αλλά και ως Πρόεδρος της Δημοκρατίας το 1997 αρνήθηκε  να εισπράξει τα αναδρομικά που ανέρχονταν στο ποσό των 10.000.000 δρχ.

Ανάλογη ήταν η αντίδραση και του νυν Προέδρου της Δημοκρατίας K. Παπούλια, ο οποίος γνωστοποίησε πως δεν πρόκειται να κάνει χρήση του δικαιώματος που εξασφάλισαν οι δικαστικοί, ούτε  θα δεχθεί, αύξηση και αναδρομικά.

 

.