Όλα για τα λεφτά.

29 Ιουνίου 2011

Βασίλης Θ. Ιωαννίδης

Δεν χρειάζεται να είναι κανείς ούτε οπαδός του ΚΚΕ ούτε οικονομολόγος για να αντιληφθεί, ότι οι όποιες ενέργειες της Τρόϊκας δεν αποσκοπούν στο όφελος της Ελλάδος αλλά αποκλειστικά και μόνο στην εξόφληση των απαιτήσεων που έχουν οι δανειστές κατά της χώρας μας.

 Είναι πια ξεκάθαρο μετά τις τελευταίες εξελίξεις: τα μέτρα που λαμβάνονται προσανατολίζονται όλα ανεξαιρέτως στη δημιουργία των προϋποθέσεων είσπραξης των δανεικών. Διότι απέτυχε, μας είπαν, το Μνημόνιο 1 –και πώς θα μπορούσε δηλαδή να πετύχει; ήταν απλώς μια φορολογική καταιγίδα και τίποτα άλλο- και γι’ αυτό χρειαζόμαστε τώρα νέα μέτρα.

Είναι ηλίου φαεινότερον, ότι ακολουθούν όλοι τους, σε συνεννόηση ασφαλώς με τους κυβερνώντες, μια συγκεκριμένη τακτική σταδιακής επιβολής των μέτρων που ήδη έχουν προαποφασίσει ελπίζοντας έτσι, ότι η σταδιακή σύσφιξη του βρόγχου γύρω από το λαιμό μας θα αμβλύνει την αγωνία του θανάτου.

Όλα τα παραπάνω επιβεβαιώνονται περίτρανα από το γεγονός, ότι τόσο καιρό από το ξέσπασμα της κρίσης κι έπειτα δεν έχει ληφθεί κανένα μέτρο για την τόνωση και στήριξη της αγοράς. Αναφέρω ενδεικτικά μερικά μέτρα από αυτά που επεβλήθησαν σε άλλες χώρες σε παρόμοιες κρίσιμες στιγμές για την οικονομία τους (βλ. Γερμανία) ή μερικά από αυτά που θα μπορούσαν να είχαν επιβληθεί κατά την κοινή λογική.

Πρώτον, παροχή κινήτρων στους εργοδότες για τη διατήρηση των θέσεων εργασίας των υφιστάμενων εργαζομένων με σκοπό τη συγκράτηση της ανεργίας.

Δεύτερον, διατήρηση των προγραμμάτων στήριξης νέων επαγγελματιών (σταδιακά καταργούνται το ένα μετά το άλλο).

 Τρίτον, άμεση και καθολική στήριξη του τουρισμού της χώρας σε συνεργασία με τους επαγγελματίες του χώρου ούτως ώστε να εισεύσουν χρήματα αμεσότατα στα ταμεία του κράτους.

Και τέταρτον αποφασιστική στροφή στην εντατική προσπάθεια αναζήτησης των μεγάλων φοροφυγάδων και ει δυνατόν επιστροφή των κλεμμένων ακόμα κι αν αυτά βρίσκονται πλέον σε κάποια χρυσαστράπτουσα θήκη των ελβετικών τραπεζών.

Αυτά είναι κάποια από τα μέτρα που έπρεπε πρώτα να επιβληθούν εάν μέλημα των πολιτικών μας και της τρόϊκας δεν ήταν απλώς η εξασφάλιση των πιστωτών μας, που πιέζουν για να λάβουν ό,τι μπορούν και όσο ακόμα μπορούν, αλλά και η εξασφάλιση της ανάκαμψης της ελληνικής οικονομίας.

 Αντιθέτως διαφαίνεται, ότι τα τεκταινόμενα όχι απλώς δεν έχουν ως στόχο το συμφέρον, έστω και μακροπρόθεσμο, της χώρας αλλά ακόμη περισσότερο, δεν αφορούν καν στο λαό, η εμπλοκή του οποίου έχει να κάνει απλώς με την ιδιότητα του ως καταναλωτή και φορολογούμενου… Ας μη γελιόμαστε λοιπόν.

 Είτε ψηφιστεί το μεσοπρόθεσμο (αλήθεια, ξέρει κανείς άραγε τί σημαίνουν αυτές οι βαρύγδουπες λέξεις; μνημόνιο, μεσοπρόθεσμο,εφαρμοστικός νόμος κτλ) πρόγραμμα είτε όχι καμία διαφορά δεν έχει για τον ελληνικό λαό.

Διότι στην πρώτη περίπτωση ανοίγει ο δρόμος για την επιβολή νέων, απάνθρωπων μέτρων ενώ στη δεύτερη υποτίθεται, ότι πτωχεύουμε. Και στις δύο περιπτώσεις δηλαδή χαμένοι είμαστε εμείς, ως ατομικές οντότητες αλλά -ως φαίνεται- και ως κράτος ακόμη.

Ας λάβουμε όμως υπ’ όψιν μας, ότι στην παρούσα φάση δε συμφέρει τους πιστωτές μας να πτωχεύσουμε και γι’ αυτό χρησιμοποιούν κάθε μέσο για να το αποτρέψουν (εμείς μόνο δεν χρησιμοποιούμε!). Κι αυτό γιατί πιο εύκολα θα εισπράξουν τα χρήματα τους με την επιβολή μέτρων που τελικά, ως φαίνεται, θα οδηγήσουν στην εκποίηση κρατικής περιουσίας και την ιδιωτικοποίηση χρυσοφόρων επιχειρήσεων, όπως π.χ. η ΔΕΗ, παρά με μια ενδεχόμενη πτώχευση, που καί κινδύνους κρύβει καί χρονοβόρες και πολύπλοκες διαδικασίες απαιτεί.

Το τελικό συμπέρασμα είναι – και λυπούμαστε όλοι οι έλληνες βαθύτατα γι’ αυτό- ότι η πολιτική μας ηγεσία -και όχι μόνο- παλεύει να διασώσει την καθεστηκυία τάξη -μέρος της οποίας είναι κι η ίδια άλλωστε-, προσπαθεί να διασώσει μια χώρα που στο νού των δήθεν πολιτικών μας φαντάζει ένα συνοθύλευμα από νούμερα και στατιστικές, μια χώρα που ασφαλώς υπάρχει μόνο στα χαρτιά επειδή δεν έχει αρχή και τέλος, δεν έχει κανόνες λειτουργίας αποδεκτούς και εφαρμοστέους από όλους και, κυρίως, δεν έχει πλέον αντιπροσώπους με λαϊκό και δημοκρατικό έρεισμα.

Είναι εγκλωβισμένοι -για να το πούμε κομψά- από τους πιστωτές που τους ανέδειξαν και που πλέον με περισσή άνεση τους χειραγωγούν. Α και για να μην το ξεχάσω.

Ωραίο το κόλπο αποπροσανατολισμού με την ανάδειξη την κατάλληλη στιγμή του αθλητικού σκανδάλου.

Αν και το προηγούμενο με την Τζούλια ήταν μακράν εξυπνότερο.

Βασίλης Θ. Ιωαννίδης

.