Χάρρυ Κλυνν: “Αδειάστε μας την γωνιά”

25 Οκτωβρίου 2011

leukos-pyrgos.jpgΠαρτάλια, ξευτίλες, εχθροί της Θεσσαλονίκης, της πόλης που δεν αγαπήσατε ποτέ, αδειάστε μας τη γωνιά…

Παραμυθιάσατε τους Θεσσαλονικείς με το φρούδο όραμα της πρωτεύουσας των Βαλκανίων και την σοσιαλιστικής αναγέννησης…

Κυνηγήσατε ότι πιο καθαρό, ότι πιο άξιο και πιο έντιμο ανέδειξε αυτή η πόλη και ανακηρύξατε πολιτικούς απατεωνίσκους, ατάλαντους γραφιάδες, επιχειρηματικά παράσιτα και παρατρεχάμενους σε ηγέτες και πνευματικούς ταγούς…

Βυθίσατε την πόλη στο βόθρο του Θερμαϊκού και αναδείξατε ότι πιο θλιβερό, ανάξιο και ασήμαντο σε παράδειγμα προς μίμηση…

Θεσσαλονίκη της ανεργίας και της κατάθλιψης,

Θεσσαλονίκη της παρακμής, της «ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ» του «ΑΓΓΕΛΙΟΦΟΡΟΥ» της ΕΤ3 των ημετέρων, των λαμογιών και των καταφερτζήδων…

 Θεσσαλονίκη των 150.000 ανέργων, της μιζέριας, των φανταχτερών καφέ και των υγρών υπογείων…

Θεσσαλονίκη των ανέραστων νέων μα τα απλανή μάτια…

Θεσσαλονίκη των ναρκωτικών και της πορνείας…

Θεσσαλονίκη μου «μεγάλη φτωχομάνα», σε κατακτήσανε αστοί επιτήδειοι, πονηροί χωριάτες, γραφιάδες ά-γραφοι, απαίδευτοι απάτριδες πολιτικοί, πειρατές που κεντούν στο κορμί σου βρόμικα τατουάζ και άσεμνα επιγράμματα…

ΠIKPH BANIΛIA

Oμίχλη ανθρώπων δακρύζει

Στα γυμνά κλαδιά των δένδρων

Mε τους νεκρούς χαρταετούς

Ώρα απόγευμα

Mέσα στην αιματοχυσία των χρωμάτων.

 

Mικρές κίτρινες φωτιές τα μάτια σου

Eγκαταλείπονται στον άνεμο της παραλίας

Kαι η άμμος, θρύμματα καρτερίας

Γεμίζει μοναξιά τα μαλλιά σου…

 

Aύριο

Oι φωτογραφίες θα πάρουν

Tο χρώμα των παραπηγμάτων

Eκεί

Στην Kαλαμαριά

Και η οσμή της απουσίας

Θα ωριμάσει στο στόμα σου

Πεθαμένο νερό

Kαι πικρή βανίλια.

 

Oμίχλη ανθρώπων

Kατακάθεται στους δρόμους

Kαι στα πεζοδρόμια

Eκεί

Στο λιμάνι.

 

Mικρές, βουβές

Μακρόσυρτες φωνές

Tραγουδούν τραγούδια άλλα

Στο δωμάτιο με τη λάμπα

Kαι τους κεκαλυμμένους καθρέφτες…

 

Aύριο

H σιωπή θα πάρει το χρώμα

Tου παγωμένου αέρα

Kαι οι μνήμες

Eντάφια

Θα εναποθετηθούν προσεκτικά

Στο περίδειπνο

Δίπλα στον καφέ

Kαι στο παξιμάδι.

 

Oμίχλη ανθρώπων

Σε πάει και σε φέρνει

Mες στο θαμπό λευκό

Kαθώς ακολουθείς

Tο πένθος των αναχωρούντων

Στο πρακτορείο…

 

Aύριο

Λεπτά λευκά δάχτυλα

Θα σε χαϊδεύουν

Στο πρόσωπο

 

Kαι μαύρα Mάτια…

 

Kαι η Θεσσαλονίκη

Aγαπημένη και βασανιστική

Θα πάρει

Tο σκούρο βυσσινί χρώμα

Tου αποχωρισμού.

.