«First we take Manhattan, then we take Berlin!” (Leonard Cohen)

30 Οκτωβρίου 2012

Δημήτρης Ρομποτής D.R.

Εις το Δείπνο-Χοροεσπερίδα του Τάγματος των Αρχόντων του Οικουμενικού Πατριαρχείου το περασμένο Σάββατο, ο Εθνικός Διοικητής (πώς λέμε «εθνικός ποιητής»), Δρ. Ανθονυ Λυμπεράκης, την έπεσε εις τους παρευρεθέντας Αρχοντας, αλλά και εμμέσως πλην σαφώς, στον πρόεδρο του Ιδρύματος Νιάρχος, κ. Δρακόπουλο, ο οποίος ήταν ο τιμηθείς με το Αθηναγόρειο Βραβείο, λέγοντας ότι, μετά τις Βρυξέλλες, (όπου τιμήσανε τον Τούρκο Υπουργό για Θέματα Ευρωπαϊκής Ενώσεως και πρώην Πρόεδρο της Ομοσπονδίας Τουρκοαμερικανικών Σωματείων, για όσους θυμούνται, και για να δήτε τί ηγεσία έχουν οι τουρκικές οργανώνεις εδώ, Εγκεμέν Μπαγκίς που δυο μέρες πριν τη βράβευση είχε πει ότι η Κύπρος δεν υπάρχει ως έθνος) το 2013 θα διοργανώσουνε συνέδριο για τη θρησκευτική ελευθερία στο …Βερολίνο!

Τώρα, καταλαβαίνω το «αλούρ» του Βερολίνου, πολύ κοσμική, «ιντελέξουαλ» – και …τρανσέξουαλ – πόλη, είναι κι’ο Τζέφρυ Ευγενίδης εκεί με το «Μίτλσέξ» του, αλλά αφού τον λογαριασμό που θα κινηθή, όπως είπε ο Λυμπεράκης μεταξύ 500 και 700.000 δολαρίων, θα τον πληρώσουν πάλι ομογενείς, μήπως θα ήταν καλύτερη ιδέα θα διοργανωθή στην Ελλάδα, να ενισχυθή εμπράκτως ο τουρισμός και μάλιστα «οφ σίζον», να έρθουν και τίποτα διεθνείς προσωπικότητες, να μάθουν μερικοί δικοί μας πού είναι η Ελλάδα και να σταλούν τα μηνύματα περί θρησκευτικής ελευθερίας προς τη γείτονα από πιο κοντινή απόσταση;

Θά’ταν δε εξαιρετικής συμβολικής αξίας, αν τα εισιτήρια χορηγούσαν οι Τουρκικές Αερογραμμές που έχουν πάρει και τη σχετική «ευλογία» από την εδώ Αρχιεπισκοπή και ξεσκίστηκαν φέτος να μεταφέρουν ομογενείς με τρεις πτήσεις την ημέρα από Νέα Υόρκη μόνο, χώρια τις άλλες πόλεις.

Και επειδή από το Πατριαρχείο και τη διοίκηση των Αρχόντων δεν πρόκειται να ξεμυτίση τέτοια ιδέα – που να τολμήσουν από τον φόβο των Τούρκων – θά’πρεπε τα μέλη, ιδιαίτερα αυτοί που τα πήραν στο κρανίο προ διετίας όταν η Διοίκηση βράβευσε τον Μπαγκίς, να υποβάλουν τη σχετική πρόταση και να πιέσουν προς αυτή την κατεύθυνση.

Σε τελική ανάλυση αυτοί θα πληρώσουν όπως πάντα!

Καλύτερα ακόμα θα ήτανε αν το συνέδριο μπορούσε να διοργανωθή επί κυπριακού εδάφους, τη χώρα που κατά τον κ. Μπαγκίς δεν υπάρχει, ώστε οι σύνεδροι να μεταβούν οδικώς και στους λατρευτικούς χώρους που έχουν υποστεί τα πάνδεινα από τη θρησκευτική …ελευθερία των κατοχικών καθεστώτων.

Στο Βερολίνο τα πράγματα θα είναι πιο «σμουδ» τα …ψώνεια, μεταφορικά και στην κυριολεξία, περισσότερα, αλλά από ουσία ζήτω που χεστήκαμε! Πεταμένα λεφτά για μια ακόμη φορά, από αυτά που πλέον δεν περισσεύουν.

Εκτός κι’αν η Διοίκηση των Αρχόντων είναι πιο ευφυής από ό,τι νομίζουμε και διάλεξε να διοργανώση το συνέδριο εκεί για να κάνη, εμμέσως πλην σαφώς, «λόμπυ» στη Μέρκελ ώστε να είναι πιο «τζέντλ» με την Ελλάδα. Αλλά πολύ αμφιβάλω, έχοντας γνώση προσώπων και πραγμάτων …

Μπείτε (καμμία σχέση με το γερμανικό «bitte») λοιπόν μπροστά, φίλοι Αρχοντες, να γίνη το συνέδριο στην Ελλάδα ή την Κύπρο. Κι’όχι μόνο των Αρχόντων, κι΄άλλα συνέδρια να γίνουν εκεί, να αλλάξη κάπως και το κλίμα, να ξεθολώση η εικόνα. Η ΑΧΕΠΑ για παράδειγμα, να ξανακάνη ένα συνέδριο στην Ελλάδα, αυτή τη φορά στη Θεσσαλονίκη. Το προηγούμενο των Αθηνών, πριν έξι χρόνια, ήταν πραγματικά μνημειώδες κατά γενική ομολογία.

Επίσης, ο Αβραμόπους ως υπουργός Τουρισμού και εν συνεχεία Υγείας, είχε ξεκινήσει διάφορα συνέδρια με τους συλλόγους των γιατρών. Αυτά θα πρέπει να συνεχιστούν και να επεκταθούν, ως ΥΠΕΞ μάλιστα έχει τη δυνατότητα να τα κυνηγήση αποτελεσματικότερα.

Το ίδιο και με την Ηγεσία των 100 (την είχε πέσει και σ’αυτούς ο Αβραμόπουλος), είναι πλέον καιρός να κάνουν ένα συνέδριο στην Αθήνα ή τουλάχιστον μια συνάντηση του Διοικητικού Συμβουλίου, χώρια που έχουν μέλη και από εκεί. Ενας μετά τον άλλον αν ξεκινήσουν διάφοροι σοβαροί φορείς μπορεί να γίνη μεταστροφή του κλίματος, διότι η ανάκαμψη ξεκινάει πάντα στην ψυχολογία του κόσμου.

Τέτοιες επισκέψεις και συνέδρια δεν είναι σημαντικά μόνο για τα χρήματα που θα αφήσουν στη χώρα, αλλά γιατί αποτελούν ψήφο εμπιστοσύνης και σήμα ότι τα πράγματα πάνε καλύτερα.

Αλλάζοντας θέμα, ο Χάρης ο Παμπούκης, πρώην υπουργός Αναπτύξεως αν δεν κάνω λάθος, – αυτός που είχε κανονίσει το «ντιλ» για το Ελληνικό το οποίο δεν έγινε ποτέ, με τη σκατόφατσα τον Εμίρη του Κατάρ – όταν είχε έρθει προ τριετίας στο Συνέδριο της «Κάπιταλ Λινκ» στη Νέα Υόρκη που διοργανώνεται για πάνω από δέκα χρόνια με σκοπό την προσέλκυση αμερικανικών επενδύσεων προς την Ελλάδα, μόλις είδε τον κατάλογο των ραντεβού που του είχαν ετοιμάσει οι διοργανωτές με θεσμικούς επενδυτές, προς τιμήν του, ζήτησε και ακύρωσαν τουλάχιστον τα μισά!

Ερωτηθείς από τους αρμοδίους για ποιόν λόγο δεν ήθελε να τους δή, απήντησε λακωνικά και ευφυέστατα ότι «δεν έχω να τους πω τίποτα»! Προς τιμήν του λοιπόν, επαναλαμβάνω, ακύρωσε τις συναντήσεις αντί να πάη και να αρχίση γενικότητες και μαλακίες με αποτέλεσμα να γίνη ο ίδιος και η χώρα ρεζίλι, όπως συμβαίνει πάμπολλες φορές με πρόσφατη περίπτωση το «Φέρστ Γκρικ Ινβέστμεντ Φόρουμ», για το οποίο ξανάγραψα χτες.

Ο Παμπούκης είναι της επιχειρηματικής πιάτσας και σου λέει αυτοί δεν μασάνε, οπότε αφού δεν έχω τίποτα ουσιαστικό να τους πω, καλύτερα να βγάλω στον σκασμό, και να μην σπαταλήσω τον χρόνο τους γινόμενος ο ίδιος ένα ακόμη καμμένο χαρτί.

Ανέφερα το σχετικό παράδειγμα επειδή για πολλοστή φορά θέλω να επιστημάνω το πολύ απλό και συνάμα κεφαλαιώδους σημασίας γεγονός: δεν μπορείς να εκπροσωπής μια χώρα και μάλιστα σε υψηλό επίπεδο και να μαλακίζεσαι! ‘

Η έχεις να πης κάτι, διαθέτεις ατζέντα και προσφέρεις συγκεκριμένα πράγματα, άρα κλείνεις συναντήσεις με σοβαρούς ανθρώπους ή κάνεις την πάπια, τραβάς ένα λογίδριο ενώπιον κάποιας ομογενειακής οργάνωσης που κανείς δεν παίρνει σοβαρά, βλέπεις μερικούς αργόσχολους «ηγέτες» οργανώσεων στο προξενείο για καφέ και γλυκίσματα, πετιέσαι και μέχρι τον Αρχιεπίσκοπο για ένα «σπιρίτσουαλ ενκάουντερ», δίνεις μια συνέντευξη ενώπιον των εναπομεινάντων ομογενών δημοσιογραφούντων στο Γραφείο Τύπου και εν συνεχεία ασχολείσαι με το κυρίως θέμα, τα ψώνεια σου και γενικά την αναψυχή, κανένα θεατράκι, κανένα ποτό ή κάποιο «ιν» εστιατόριο στο Τραϊμπέκα.

Αντε και καμμιά ψησταριά στην Αστόρια για να μη σε πούνε ελιτιστή που δεν είχαν την ευκαιρία να σε κεράσουνε.

Αυτά κάνουνε όσοι σέβονται τον εαυτό τους και τη χώρα που εκπροσωπούν, όπως ο Τραγάκης ή ο Σιούφας για παράδειγμα (ο δεύτερος αφίχθη πριν μερικά χρόνια επί του προεδρικού «Εμπράερ» στο Τετερμπόρο και με το που πάτησε πόδι επί αμερικανικού εδάφους, τηλεφώνησε του …Καστανά. Ημουνα δίπλα και το άκουσα μαζί με άλλους.)

Δεν ασχολούνται λοιπόν μ’αυτά που δεν φτάνουν, τα σοβαρά δηλαδή, και αναλώνονται μεν σε παπαριές, δεν κάνουν όμως τη χώρα ρεζίλι εκεί που δεν πρέπει.

New York

 

.