Λίγο πριν το τέλος (του κόσμου) …

20 Δεκεμβρίου 2012

Δημήτρης Ρομποτής D.R.

Η οικονομική κρίσις ήτις ενέσκυψεν εις την ευμορφοτέραν χώραν του κόσμου με τους ευφυεστέρους των κατοίκων (δεν χρειάζεται να πω ότι είναι η Ελλάς, αλλά καλού κακού ας κυριολεκτούμε) έχει ήδη επιφέρει βαρυτάτους συνεπείας εις τας σοκολάτας αμυγδάλου ΙΟΝ άτινας …διέπω (ξεσκίζω, δηλαδή) παιδιόθεν! Μπορεί να φας ολόκληρο “σκουέαρ” κομμάτι και να μη βρης ούτε ένα αμύγδαλο!

Λέτε να έρχεται αλήθεια το τέλος του κόσμου;

Παραμονή λοιπόν της 21ης Δεκεμβρίου, ημέρα κατά την οποία σύμφωνα με παρερμηνείες κειμένων των Μάγιας (δεν είπανε ποτέ κάτι τέτοιο οι άνθρωποι, αλλά στις μέρες μας η μαλακία πάει σύννεφο) θα καταστραφεί ο κόσμος, νομίζω ότι καλό είναι να εξηγηθούμε ώστε αν επέλθει το μοιραίο να πάμε με καθαρή τη συνείδηση.

Εγώ δεν διέπομαι από εξομολογητικές διαθέσεις και δεν θα είχα καμία όρεξη να σας κουράσω με απαρίθμηση των αμαρτιών μου (αμαρτία σημαίνει αστοχία στα ελληνικά), αλλά συνέβη κάτι που με συγκλόνισε και έπαιξε ρόλο καταλύτη στη σημερινή μου αναφορά-κατάθεση.

Ο Μέγας Ανταποκριτής (πως λέμε Μέγας Ιεροεξεταστής) Μιχάλης Ιγνατίου μου έκανε την ανυπέρβλητη τιμή να ασχοληθεί μαζί μου! Συνομιλώντας με κοινό φίλο του αποκάλυψε ότι σε τηλεοπτικό πρόγραμμα το οποίο εκκολάπτεται εις Νέαν Ιερσέην και εις το οποίον ο ίδιος φέρει Εαυτόν ως λύνων και δένων (το ακούς Γεωργία Δούμα; Ακόμα δεν μπήκε μέσα και το παίζει αφεντικό!), ΔΕΝ θα με προσλάβει, επειδή τόλμησα και έπιασα το πάνσεπτον όνομά Του στα γραπτά μου κατά τους παρελθόντας μήνας! Έμεινα άναυδος! Τέτοια αγαλλίαση και ταπεινότητα μαζί είχα να νοιώσω από την εποχή που Τον γνώρισα, προ 15ετίας! Βλέπετε, κρατάει χρόνια αυτή η κολόνια …

Επιτρέψτε μου να βάλω τα πράγματα στο ανάλογο πλαίσιο. Προ δύο μηνών περίπου και με εντελώς αγνή πρόθεση θέλοντας να Τον παρουσιάσω ως την πεμπτουσία της αγωνιζομένης δημοσιογραφίας ανέφερα τον Μέγα Ανταποκριτή (Έθνους, Μέγκα και ποιός ξέρει τί άλλο) στα πλαίσια παρομοιώσεως λέγοντας, μορ ορ λες, ότι η περίπτωση κάποιου θυμίζει τον συμπαθή, κατά τα άλλα, Μιχάλη Ιγνατίου που υπογράφει βιβλία και μαζεύει εικοσάρικα.

Ο ίδιος όμως το εξέλαβε προσβλητικός και έγινε …Τούρκος με αποτέλεσμα να επανέλθω σεμνύνων τε και απολογητικός. Το κακό όμως είχε γίνει, δεν ήθελε να ακούσει τίποτα, το δεύτερο σημείωμα μάλιστα ήταν σαν αλάτι στην πληγή. Έκτοτε και συνειδητοποιώντας τις τρομερές συνέπειες που μπορεί να έχουν τα γραπτά μου στην ψυχική Του υγεία, σίγησα περί του ανδρός, Τον άφησα στην ησυχία του, μέχρι που χτύπησε ο ίδιος και μάλιστα με κίνηση «ρουά ματ» όπως λέμε στο …τάβλι.

Κανονικά θα έπρεπε να είμαι συνετριμμένος που ο Μιχάλης έσπευσε να κόψη το τηλεοπτικό μου μέλλον πριν καν ανθίσει! Απεναντίας, αγάλλομαι γιατί ως αθεράπευτα αισιόδοξος βλέπω πάντα τη θετική πλευρά των πραγμάτων και θεωρώ, όπως προανέφερα, εξαιρετική τιμή να σπεύδει να αποκλείσει την πρόσληψή μου πριν καν τεθεί ως ζήτημα!

Το να σε τιμωρεί (έστω και σε φαντασιακό επίπεδο) ένας Ιγνατίου αποτελεί επιβράβευση πολυετών κόπων και έχω κάθε λόγο να Του είμαι ευγνώμων! Ο ίδιος άλλωστε, έχει πλούσιο παρελθόν σε «πριέμπτιβ άκσιον» κινήσεις, να αντιμετωπίζει θέματα πριν προκύψουν δηλαδή. Η εγγενής καχυποψία Του – μεταξύ των τηλεοπτικών θαυμαστών Του αναφέρεται χαϊδευτικά ως «Βουκεφάλας». Όχι λόγω εμφανίσεως, αλλά επειδή φοβάται και τη σκιά Του, όπως το άλογο που δάμασε ο Μέγας Αλέξανδρος όταν αντελήφθη το πρόβλημά του – κάνει τη φαντασία Του να καλπάζει και να Τον φέρνει πάντα μπροστά από τις εξελίξεις που πιστεύει ότι θα γίνουν. Δεν ξέρω για δημοσιογραφία, σίγουρα όμως ακόμη και το Χόλυγουντ θα πρέπει να εξετάσει σοβαρά το ενδεχόμενο να τον βραβεύσει με ένα (μ)Οσκαρ …σεναριογραφίας. Τέτοια μεγέθη τιμούν πάντα αυτούς που Τους τιμούν …

Κλείνοντας, σε περίπτωση που καταστραφεί ο κόσμος αύριο – άρα και ο Ιγνατίου, και δεν την αντέχω αυτή τη σκέψη! – εξομολογούμαι πως ό,τι και να μου κάνη, δεν θα θυμώσω ποτέ μαζί Του, ούτε θα Του κρατήσω κακία. Ο Μιχαλάκης παραμένει κατά βάθος ένα παιδί, ευαίσθητο, καλοπροαίρετο – κυρίως – (κουτο)χορτοφάγο και οι όποιες ανασφάλειές Του είναι καθόλα κατανοητές (νομίζει ότι όλοι σκέφτονται όπως Αυτός). Ένα παιδί δεν το μαλώνεις, το αντιμετωπίζεις με στοργή και φροντίζεις να διεγείρεις την καλπάζουσα φαντασία του με περισσότερα παραμυθάκια …

Δημήτρης Ρομποτής D.R.

ΥΓ: Μετά την ταραχή που υπέστην εξαιτίας του Ιγνατίου, πήγα σε ένα «παμπ» με Αϊρίστες (Ιρλανδοί, στα ομογενειακά) να πιω, μήπως και συνέλθω. Κατέβασα ένα “Σκατς” Μακάλαν 12άρι και …με έκοψε! Μάλλον …Μαλάκαν θα ήτανε και εγώ μαλάκας που το ήπια και ασχολούμαι με μαλάκες, ο μαλάκας!

.