Από ξυπόλυτος βοσκός πολυεκατομμυριούχος

23 Νοεμβρίου 2015

MAKRYSΟ Ντένης Μακρής,πόζαρε, σε κάθε ευκαιρία, με την γκλίτσα και την πίπα που του είχε απαγορεύσει ο γιατρός να απολαμβάνει, αλλά εκεί ‘αποφάσιζε ο ίδιος’, όπως, άλλωστε, συνήθιζε να κάνει πάντα στις σχεδόν οκτώ δεκαετίες της ζωής του

Όταν έφτασε με πλοίο από την Ελλάδα το 1952, ο Denis Makris ( Διονύσιος Μακρυγιώργος ) ήταν ένας 14χρονος,  αδέκαρος, αναλφάβητος, ξυπόλυτος, βοσκός,όμως γεμάτο αισιοδοξία.

Έγινε ένας αυτοδίδακτος μηχανικός ψύξης, τεχνίτης λαμαρίνας, εφευρέτης μηχανολογικού εξοπλισμού

Έως ένα χρόνο πριν πεθάνει, Μακρής εξακολουθεί να εργάζεται έξι ημέρες την εβδομάδα ,την έβδομη ημέρα πήγαινε για κυνήγι να βρει παλιά εργαλεία σε σκουπίδια που το μετέτρεπε σε θησαυρό . Καθόλου άσχημα για έναν άνθρωπο που δεν μπορούσε ούτε να διαβάσει ούτε να γράψει ελληνικά ή αγγλικά, “Αλλά μπορώ να υπολογίζω,” έλεγε.

Μακρής γεννήθηκε στην Ελλάδα στις 17 Δεκεμβρίου, 1938 και από μικρή ηλικία εργάστηκε ως βοσκός στα βουνά της Κανδήλας. Ο ίδιος δεν φορούσε παπούτσια μέχρι που ήταν 12 ετών, ακόμη και τότε, μόνο περιστασιακά.

Οι Θείοι του είχαν μεταναστεύσει στην Αυστραλία πριν από αυτόν και μετά ακολούθησε και   εργάστηκε  στο καφέ  που διατηρούσαν οι  θείοι του . Οι πρώτες του λέξεις της αγγλικής γλώσσας ήταν «ναι παρακαλώ” και “δείξε μου”.
Εργάστηκε επτά ημέρες την εβδομάδα – οκτώ μέχρι τα μεσάνυχτα – για ένα χρόνο για να εξοφλήσει  τα £ 200 ναύλο του στην Αυστραλία.

denis“Δεν ξέρω γράμματα, ξέρω, όμως, να μετρώ. Σπούδασα στο πανεπιστήμιο της ζωής”,  έλεγε, χαμογελώντας, με σημασία σε όσους τον ρωτούσαν τι σπουδές είχε κάνει

Ήταν πολυάριθμα τα επαγγέλματα που άλλαξε και περίεργα τα σκαμπανεβάσματα της ζωής, μέχρι να ανακαλύψει το πηγαίο ταλέντο του να επιδιορθώνει μηχανές και να τα φτιάχνει καινούριες, “χρησιμοποιώντας το μυαλό του”, όπως έλεγε.

“Δεν σταματώ σ’ αυτό που βλέπω, αλλά προσπαθώ να το πάω λίγο πιο πέρα, να το φέρω στα μέτρα που ταιριάζουν στο σήμερα”.

Στη συνέχεια, μιλά για τα Cyclo Fans (ανεμιστήρα εκκένωσης), που αρχικά τα είχε σχεδιάσει το 1960 ο George Lorette, μηχανικός της NASA, αλλά δεν εξυπηρετούσαν τις σύγχρονες ανάγκες. “Έφτιαξα κάτι καινούριο, πρωτοποριακό, πολύ πιο απλοποιημένο που αργότερα προσπάθησαν οι Κινέζοι να κοπιάρουν.

Στην αρχή, αναγκάστηκα να ρίξω τις τιμές για να μπορέσω να επιβιώσω. Να τους ανταγωνιστώ. Δεν χρειάστηκε, όμως, να το κάνω για πολύ. Η ίδια η αγορά, τους πέταξε έξω γιατί τα κινέζικα αποδείχθηκαν ελαττωματικά και ο παραγωγός φαλίρισε. Το μόνο πρόβλημα με τα δικά μου είναι ότι δεν παλιώνουν ποτέ” είχε πει αστειευόμενος.

Το συναρπαστικό ταξίδι του,είχε αφετηρία τα βουνά της Κανδήλας, με το ξυπόλητο βοσκόπουλο, τον έφηβο που διασχίζει μαγεμένος τους ωκεανούς για να φτάσει στη Γη της Επαγγελίας, και να πιάσει την πρώτη δουλειά πίσω από τον πάγκο του cafe στο Geelong, που δεν ήξερε παρά το yes please και show me.

“Τους έλεγα να μου δείξουν τι ήθελαν και αυτό τους διασκέδαζε πάρα πολύ. Στα 16 μου, με 200 λίρες αγόρασα το πρώτο fish shop. Δεν πήγε καλά. Αυτό, όμως, δεν σήμαινε τίποτε για μένα. Άλλαζα συνέχεια δουλειές, προσπαθώντας να βρω τις πιο επικερδείς. Δούλευα ατελείωτες ώρες. Δεν ήξερα τι θα πει κούραση. Διψούσα να αποδείξω στον ίδιο τον εαυτό μου ότι δεν άφησα την Κανδήλα χωρίς σοβαρό λόγο.Χωρίς να επιτύχω, βάζοντας σε ενέργεια όλες μου τις δυνάμεις και το μυαλό μου συγχρόνως.

Η επόμενη κίνηση ήταν το Ballarat όπου αγόρασε ένα κατάστημα χάμπουργκερ. Στη συνέχεια, ένα κατάστημα που κάνει σάντουιτς που απέτυχε. Απτόητος όμως , βρήκε μια δουλειά σε ένα ξενοδοχείο στο Μελβούρνη ,όπου δούλευε ατελείωτες ώρες, τα βράδια στο New Excel Cafe, και τα Σαββατοκύριακα ως σερβιτόρος σε ένα νυχτερινό κέντρο διασκέδασης,όπου σέρβιρε αλκοόλ σε φλυτζάνια του τσαγιού σε διασημότητες, όπως τον Graham Kennedy και τον Bert Newton, όταν απαγορευόταν το αλκοόλ μετά από τις έξι το απόγεμα.

Μετά παντρεύτηκε Mandy Διαμάντω, το 1962, το ζευγάρι αγόρασε ένα κατάστημα φρούτων, αλλά απέτυχε.Ο δήγησε ταξί για 18 μήνες πριν από την αγορά άλλου καταστήματος φρούτων.

“Ποτέ δεν πτοήθηκα από την αποτυχία. Έχασα χρήματα πολλά, με μαγαζιά που αγόρσα και δεν πήγαν καλά, αλλά ποιος είπε ότι στη ζωή όλα είναι ρόδινα;”

Η τύχη άρχισε να τού χαμογελά όταν ένας φαρμαδόρος τού ζήτησε να του πουλά τις πατάτες του στα ψαράδικα. Η ζήτηση ήταν τόσο μεγάλη που αγόρασε τρία φορτηγά για να εφοδιάζει με πατάτες τα fish shop, που ήταν στην ακμή τους τη δεκαετία του ’60.

Εκεί, στα ψαράδικα, τα περισσότερα με Έλληνες ιδιοκτήτες, ανακάλυψε το άλλο ταλέντο του, να επιδιορθώνει μηχανές, όπως αυτές που καθάριζαν και έκοβαν τις πατάτες. “Δεν είχα ιδέα, έβαλα, όμως, το μυαλό μου να δουλέψει”.

ΔΙΚΗ ΤΟΥ ΤΡΑΤΑ
Έχοντας τα μάτια και τα αυτιά του ανοιχτά, τις … κεραίες του συνέχεια σε ενέργεια, ο Ντένης αποφάσισε, όπως είπε, “να κάνει μια βουτιά στα βαθιά”, αγοράζοντας τράτα για το ψάρεμα scallops (χτένια). Ήταν η χρυσή εποχή του εύγευστου αυτού θαλασσινού, απ’ όπου δημιουργήθηκαν ολόκληρες περιουσίες -αλλά και βυθίστηκαν μερικές, που “δεν είχε σκοπό να μην είναι στο παιχνίδι”.

Πέντε ολόκληρα χρόνια, επτά μέρες την εβδομάδα, μαζί με τη γυναίκα του Διαμάντω, πάνω στην τράτα “Alex Vanessa” (τα ονόματα των δυο θυγατέρων του), χόρτασαν αλμύρα και ένιωσαν κατάσαρκα όλα τα καπρίτσια της θάλασσας, πριν πουλήσει της άδεια  για να χρηματοδοτήσει το 1970 μια νέα επιχείρηση μηχανήματα τροφήμων το Richmond Food Machinery, στο Bridge Rd. η οποία είναι ακόμη σε εξέλιξη και έχει μεταφερθεί στο Coppin Street όπου από τα παιδιά του, ο Νίκος και η Αλεξάνδρα, έχουν πάρει το τιμόνι.

Τα vintage cars, εξομολογείται, ήταν η μεγάλη αγάπη της ζωής του, τα οποία επιδιόρθωνε ο ίδιος με τη βοήθεια του εγγονού του, τον τελευταίο καιρό. Το τελευταίο vintage cars που βγήκε ολοκαίνουριο από τα χέρια του και καμάρωνε πριν φύγει για το μεγάλο ταξίδι, ήταν ένα Essex 1923.

Mε έντονη την συναίσθηση ότι δεν πρωτοτυπώ, διακινδυνεύω την ερώτηση, ποιο θεωρεί ο ίδιος το μυστικό της επιτυχίας του.
“Σίγουρα, το ότι δεν είδα ποτέ την αποτυχία ως καταστροφή. Αντίθετα, κατέβαλα μεγαλύτερη προσπάθεια να κερδίσω χρόνο. Μπορώ να πω, ότι κάθε φορά γινόμουν πιο τολμηρός, κατέβαλα περισσότερη προσπάθεια για να φτάσω το στόχο μου και είχα μεγαλύτερες απαιτήσεις από τον εαυτό μου.

Ο κ.Μακρής ήταν μανιώδης συλλέκτης από vintage εργαλείων και μηχανημάτων, ιδιαίτερα με τις μηχανές εσπρέσο και μια σειρά από άλλες συσκευές εστίασης, καθώς και ιστορικά αυτοκίνητα .Τα Συλλεκτικά του θα μπορούσε να καλύψει εύκολα ένα μουσείο.

“Σε τελευταία ανάλυση, αυτό που μένει από το ταξίδι στη ζωή, είναι αν πήρες από τον εαυτό σου αυτά που είχε ο ίδιος τη δυνατότητα να σού προσφέρει στον πιο μεγάλο βαθμό. Εγώ, ειλικρινά σου λέω, πάντα πήγαινα μ’ αυτήν την αρχή”,ήταν τα τελευταία λόγια της κουβέντας μας που δεν νομίζω ότι θα ξεχάσω ποτέ.

Είμαι σίγουρη ότι κι εκεί που ξεκίνησε να πάει σήμερα, όλο και κάτι θα σκεφθεί για να ξεχωρίσει. Καλό κατευόδιο Ντένη!
πληρ: από neoskosmos και smh

.