Οι Βογατσιώτες   Στεφάνου Δραγούμη,γιος του Ο Ίων Δραγούμης ήταν ο ηγέτης του Μακεδονικού Αγώνος ιατρού Ιωάννη Αργυρόπουλου ο ιεροδιδάσκαλος Παπαδήμος Οικονόμου.  Το άγνωστο συλλαλητήριο για τη Μακεδονία το 1904 Το άγνωστο μεγάλο συλλαλητήριο για τη Μακεδονία το 1904 που διοργάνωσε ο Βογατσιώτης φυσικοχημικός Όθωνας Ρουσσόπουλος

20 Ιουνίου 2018

Ο δημοσιογράφος Νίκος Βάνης  Γράφει Η απόλυτη τηλεφημερίδα elliniko-fenomeno.gr, η εφημερίδα Fenomeno News που διανέμεται δωρεάν.οι βογατσιώτες   Στεφάνου Δραγούμη,γιος του Ο Ίων Δραγούμης ήταν ο ηγέτης του Μακεδονικού Αγώνος ιατρού Ιωάννη Αργυρόπουλου ο ιεροδιδάσκαλος Παπαδήμος Οικονόμου.  Το άγνωστο συλλαλητήριο για τη Μακεδονία το 1904 Το άγνωστο μεγάλο συλλαλητήριο για τη Μακεδονία το 1904 που διοργάνωσε ο Βογατσιώτης φυσικοχημικός Όθωνας Ρουσσόπουλος

Ο Μακεδονομάχος ιατρός Ιωάννης Αργυρόπουλος (1852-1920) Βογατσικό Καστοριάς

Ο Ιεροδιδάσκαλος Παπαδήμος Οικο­νόμου και ο Ίων Δραγούμης στον Μακεδονικό αγώνα.

Ηταν από τους πρωτεργάτες οργάνωσης του συλλαλητηρίου, με επικεφαλής τον φυσικοχημικό και καταγόμενο από το Βογατσικό Καστοριάς Οθωνα Ρουσσόπουλο, 

Το 1904 έβγαλαν ιστορικό ψήφισμα για τα εθνικά δικαιώματά μας

Ουσιαστικά το συλλαλητήριο ήταν εναντίον των παρασκηνιακών ενεργειών των Μεγάλων Δυνάμεων, των οποίων τα σχέδια προέβλεπαν να διχάσουν τη Μακεδονία.

Τα σχέδιά τους όμως είχαν διαρρεύσει και τα παρασκήνια εκείνων των ημερών παραμένουν σχεδόν άγνωστα. Τα γνώριζε όμως άριστα ο καταγόμενος από τη  και πρωτεργάτης του Μακεδονικού Αγώνα Ο Κωνσταντίνος Ντόγρας γεννήθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα στο Βογατσικό. Μαθήτευσε στο δημοτικό του Βογατσικού, όπου δίδασκε ο Αθανάσιος Ιατρού από τον Πολύγυρο. Από

πολύ νωρίς συγκρότησε ένοπλη ομάδα προκειμένου να αντιμετωπίσει τις Βουλγαρικές επιθέσεις. Έδρασε στην περιοχή πόλεως και Βέρνου.Υπήρξε ένας από τους στενούς συνεργάτες του Παύλου Μελά. ο Ίων Δραγούμης

Ο Ιεροδιδάσκαλος  Παπαδήμος  Οικο­νόμου 

 

Μέγα συλλαλητήριο για τα δίκαια της Μακεδονίας έγινε στην Αθήνα και στους Στύλους του Ολυμπίου Διός πριν από 114 χρόνια (1904). Ηταν μία πανελλήνια διαμαρτυρία εναντίον των ανθελληνικών ευρωπαϊκών σκευωριών και τον οργίων στα οποία είχαν επιδοθεί οι κομιτατζήδες, δηλαδή εκείνοι που ανήκαν στα δήθεν απελευθερωτικά βουλγαρικά κομιτάτα.

Για την οργάνωση του συλλαλητηρίου σχηματίστηκε οργανωτική επιτροπή, στην οποία συμμετείχαν σημαντικές προσωπικότητες της πολιτικής και της πνευματικής ζωής του τόπου, βουλευτές, πανεπιστημιακοί καθηγητές κ.ά. Ο Δήμος Αθηναίων παραχώρησε το δημαρχιακό μέγαρο των Αθηνών για τις συνεδριάσεις της.

Τα γνώριζε όμως άριστα ο καταγόμενος από τη  και από το Βογατσικό Καστοριάς Ο Ιεροδιδάσκαλος  Παπαδήμος  Οικο­νόμου και γαμπρός Κωνσταντίνος, Απόστολος ·Νικόλαος Βαδραχάνης ο Ίων Δραγούμης στον Μακεδονικό αγώνα. 

Ηταν από τους πρωτεργάτες οργάνωσης του συλλαλητηρίου, με επικεφαλής τον φυσικοχημικό και καταγόμενο από το Βογατσικό Καστοριάς Οθωνα Ρουσσόπουλο, ο οποίος ήταν και πρόεδρος του Μακεδονικού Συλλόγου. Είχε ιδρύσει τη Βιομηχανική και Εμπορική Ακαδημία και πρωτοστατούσε στις εθνικές εξελίξεις. Επίσης συμμετείχε ο Νικόλαος Ζαμανίκος, ο αποκαλούμενος και πρόεδρος των προέδρων, επειδή ήταν πρόεδρος του Συνδέσμου Συντεχνιών Αθηνών και Πειραιώς.

Ακολουθούσαν οι πρόεδροι του Συνδέσμου Ελλήνων Δημοδιδασκάλων, οι Κρήτες, οι Ηπειρώτες κ.ά. Η συγκέντρωση έγινε στις 23 Μαΐου 1904 και ήταν μοναδικός ο όγκος του κόσμου που έφτασε στην Αθήνα από κάθε γωνιά της χώρας. Με σημαίες, λάβαρα και σήματα βροντο φώναξαν υπέρ των δικαίων της Μακεδονίας, απαιτώντας να περιέλθει ολόκληρη στην Ελλάδα. Ο Ρουσσόπουλος στη δική του ομιλία, επικαλούμενος ιστορία 2.000 ετών, ξεκαθάρισε ότι η Μακεδονία διαμελιζόταν και δημιουργούνταν οι προϋποθέσεις ώστε να αποκόπτονται μεγάλα τμήματα από την επικοινωνία τους με τη μητέρα Ελλάδα. Όπως γράφε και  ο Ίων Δραγούμης στηλιτεύει .Το δικό μας “πρέπει”; Παραπομπή πάλι στου Ίωνο  Ο Ρουσσόπουλος στη δική του ομιλία, επικαλούμενος ιστορία οι βογατσιώτες  Στεφάνου Δραγούμη,γιος του Ο Ίων Δραγούμης ήταν ο ηγέτης του Μακεδονικού Αγώνος ιατρού Ιωάννη Αργυρόπουλου ο ιεροδιδάσκαλος Παπαδήμος Οικονόμου.

Μεταξύ των ομιλητών βρισκόταν και ο ιστορικός καθηγητής του Πανεπιστημίου Παύλος Καρολίδης, ο οποίος κυριολεκτικά μάγεψε το πλήθος με όσα ανέφερε. Ο συνετός δάσκαλος, αφού επισήμανε ότι «Η Μακεδονία κινδυνεύει», εξέφρασε την πίστη του ότι «δεν υπάρχη όχι Κυβέρνησις, αλλ’ ούτε καρδία ελληνική, η οποία να μην πονή διά τα παθήματα των αδελφών μας».

Στο κλίμα των ημερών και της μεγάλης συγκέντρωσης προσέτρεχε και ο Γ. Σουρής να συνεισφέρει τους στίχους του: «Ζήτω, φίλοι Μακεδόνες, και στιγμήν δεν απαυδώ / να φωνάζω κι’ απ’ εδώ / προς δολίους Ευρωπαίους, / τα μυαλά των να γανώνω, και ληστάς αποτροπαίους, / διαρκώς να κεραυνώνω».
Μεμφόταν δε ο Γ. Σουρής τη στάση των Αθηνών, που ενώ έβλεπε να δολοφονούνται Ελληνες και να καίγονται εκκλησίες, αρκούνταν σε εκφράσεις συμπαθείας.

Η συγκέντρωση κατέληξε σε ιστορικό ψήφισμα, το οποίο απηύθυνε έκκληση «εις τα φιλοδίκαια αισθήματα του πολιτισμένου κόσμου υπέρ των καταπατουμένων ανθρωπίνων και εθνικών δικαιωμάτων του Ελληνισμού».
Διαμαρτύρονταν διότι οι εντολοδόχοι της Ευρώπης, εισάγοντας μεταρρυθμίσεις στα τουρκικά βιλαέτια της Θεσσαλονίκης, του Μοναστηρίου και του Κοσσυφοπεδίου, διέγραφαν τα όρια με τέτοιον τρόπο, ώστε άφηναν εκτός μέγα μέρος του σαντζακιού της Κορυτσάς και ολόκληρο το σαντζάκι των Σερβίων. Ετσι αποστερούσαν από την ευρωπαϊκή πρόνοια 200.000 Ελληνες της Μακεδονίας. Ταυτοχρόνως, προδιαγράφονταν μελλοντικές εξελίξεις που μπορούσαν να στερήσουν την Ελλάδα από δικούς της τόπους. «Παρά πάσαν γεωγραφικήν αλήθειαν και επί υψίστη ζημία των ελληνικών συμφερόντων» όπως αναφερόταν στο προοίμιο του ψηφίσματος. Πάντως, μέσω του ψηφίσματος προειδοποιούνταν οι Μεγάλες Δυνάμεις πως αν δεν επενέβαιναν θα ήταν αναγκασμένος να εμπλακεί ο ελεύθερος Ελληνισμός «και να πνιγή εις το αίμα ολόκληρος η Μακεδονία»!

Λανθασμένα λέγεται πως ο Παύλος Μελάς ήταν ο αρχηγός του Μακεδονικού Αγώνα, στην πραγματικότητα ο Ίωνας Δραγούμης ήταν ο άτυπος αρχηγός του Αγώνα -που σημειωτέον, πρωθυπουργός της Ελλάδας τότε ήταν ο άτολμος Κωλλέτης που μαζί με τον Αργύρη Ζάχο, Θεόδωρο Μόδη, Θεόδ. Καπετανόπουλο, Δημ. Καλαποθάκη, Στέφανο Δραγούμη και ο Παύλος Μελάς ανάμεσά τους, χρηματοδότησαν τον Αγώνα ιδιωτικά, χωρίς καμία στήριξη από το διεφθαρμένο ελληνικό κράτος.
Εξάλλου, ο Ίωνας Δραγούμης ήταν σφόδρα αντίθετος στον καταστροφικό βυζαντινό μεγαλοϊδεατισμό του Κωλλέτη, η Μεγάλη Ιδέα γι αυτόν είχε ρίζες στην αρχαία Ελλάδα, όχι στο Βυζάντιο. Γι αυτόν ακριβώς τον ιδεαλισμό που δεν ταίριαζε με το σωβινισμό του Κωλλέτη, ο Δραγούμης δολοφονήθηκε το 1920.
Στις 30 Ιουλίου του 1920 γίνεται στο Παρίσι δολοφονική απόπειρα εναντίον του Ελευθερίου Βενιζέλου. Το απόγευμα της επομένης 31 Ιουλίου ο βουλευτής και μακεδονολάτρης Ίων Δραγούμης, που πήγαινε από το σπίτι της Μαρίκας Κοτοπούλη στην Κηφισιά στα γραφεία του περιοδικού του «Πολιτική Επιθεώρηση», συλλαμβάνεται από τα βενιζελικά τάγματα χωροφυλακής του Γρυπάρη και εκτελείται.
Η πολιτική δολοφονία του σοκάρει τον πολιτικό κόσμο και στερεί την Ελλάδα ένα λαμπρό υποψήφιο αρχηγό του Έθνους.
Όμως ποιος υπήρξε ο Ίων Δραγούμης και γιατί είναι σημαντικός σήμερα για τους ΈλληνεςΕθνικιστές;

Ο Ιωάννης ή Ίων Δραγούμης καταγόμενος από το “Βογατσικό” Δυτικής Μακεδονίας του Νομου Καστοριάς,γεννήθηκε στην Αθήνα στις 2 Σεπτεμβρίου 1878.
Ο πατέρας του ήταν δικαστικός και μετέπειτα Πρωθυπουργός της Επανάστασης στο Γουδί, Στέφανος Δραγούμης.
Ο νεαρός Ίων μεγάλωσε σε ένα περιβάλλον που πίστευε στα εθνικά ιδεώδη και εμπνεόταν από ένθερμο πατριωτισμό.
Οι ρίζες της εθνικιστικής ιδεολογίας του θα πρέπει να αναζητηθούν στο οικογενειακό του περιβάλλον και την ελληνοκεντρική του ανατροφή. Ήταν η εποχή που η Ελλάδα εδονείτο από την Μεγάλη Ιδέα, την απελευθέρωση των αλύτρωτων πατρίδων και των υποδούλων Ελλήνων, ενώ υψωνόταν η απειλή της Μεγάλης Βουλγαρίας και του Πανσλαβισμού.
Την ίδια εποχή επηρεάζεται από την σκέψη του Νίτσε και του Μπαρρές. Θα σπουδάσει νομικά και θακαταταγεί εθελοντής στον ατυχή Ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897. Με τον πόλεμο του ‘97 η Ελληνική κυβέρνηση θα θεωρήσει την Μεγάλη Ιδέα ένα μεγάλο ψέμα και θα απεμπολήσει το ιδανικό της απελευθέρωσης των υπολοίπων τμημάτων του Ελληνισμού.
Γράφει στον Ελληνικό Πολιτισμό «Οι Ελλαδίτες πολιτικοί κατάντησαν να συναντήσουν με το νου τους κράτος και έθνος ή καλλίτερα μη μπορώντας να φτάσουν στην γενικότητα του «έθνους»έκαμαν την ανικανότητά τους θεωρία.
Το κράτος δεν ήταν πιο πρόσκαιρο, δεν είχε δημιουργηθεί για να περιμαζέψει το έθνος γύρω του δεν ήταν σταθμός παρά τέλος. Συνέβηκε τούτο το παράδοξο, τούτοι, οι εξωμερίτες, περίμεναν την Ελλάδα να τους γλιτώσει και η Ελλάδα περίμενε μήπως τύχη και σηκωθούν μοναχοί τους να γλιτώσουν τον εαυτό τους».
Αυτό το γραικυλικό κράτος των υποχωρήσεων και των συμβιβασμών, που πολλά κοινά έχει με το σημερινό κράτος των Αθηνών, στηλιτεύτηκε τόσο από τον Ίωνα Δραγούμη όσο και από τον συνοδοιπόρο και φίλο του Περικλή Γιαννόπουλο, που αυτοκτόνησε το 1910.
Αφότου η κυβέρνηση δεν ήθελε να σώσει το Έθνος τότε ο Δραγούμης αναλαμβάνει να σώσει τον Ελληνισμό στην Μακεδονία με μυστική δράση. Το 1902 ως πρόξενος στο Μοναστήρι Ίωνας και με την συνεργασία του πατέρα του και του γαμβρού του Παύλου Μελά δημιουργεί την

Οργάνωση Αγώνα στην Μακεδονία, για να σώσει την Μακεδονία από τις ορδές των Βουλγάρων κομιτατζήδων που λυμαίνονταν την περιοχή.
Ο ίδιος γράφει «Ο καθένας πρέπει να φαντάζεται πως αυτός πρέπει να σώσει το έθνος του. Πρέπει να φαντάζομαι πως από μένα μόνον εξαρτάται η σωτηρία του έθνους. Να μην κοιτάζω τι κάνουν οι άλλοι και να φαντάζομαι πως εγώ έχω το μεγάλο χρέος της σωτηρίας». Και προσθέτει «Δουλεύω για τον Ελληνισμό. Δουλεύοντας για τον Ελληνισμό δουλεύω για τον εαυτό μου. Γιατί μήπως είμαι εγώ διαφορετικός από τον ελληνισμό μου;» Και εκφράζοντας την απέχθεια για την γραικυλική κυβέρνηση «Δεν δουλεύω την κυβέρνηση, δουλεύω για τον Ελληνισμό. Σιχαίνομαι την κυβέρνηση, δεν σιχαίνομαι τον Ελληνισμό. ‘Αμα συλλογίζομαι την κυβέρνηση πέφτω, σηκώνομαι όταν νοιώθω τον Ελληνισμό. Οι ενεργητικοί άνθρωποι δεν μπορεί παρά να είναι εθνικισταί».
Έδινε έτσι τον ορισμό του τόσο περιφρονημένου ελληνικού εθνικισμού. Το 1904 σκοτώνεται ο γαμπρός και ίνδαλμα του Παύλος Μελάς. Γράφει στο «Μαρτύρων και Ηρώων Αίμα» απευθυνόμενος στην Ελληνική νεολαία που καλούσε να ασχοληθεί με τα εθνικά θέματα
«Φτάνουν πια οι Μάρτυρες. Χρειάζονται τώρα ήρωες. Γενείτε ήρωες. Να ξέρετε πως αν τρέξουμε να σώσουμε την Μακεδονία, η Μακεδονία θα μας σώσει».
Όμως η τακτική του Δραγούμη δεν άρεσε στην κυβέρνηση των Αθηνών και μετατίθεται κατά σειρά στα προξενεία Πύργου Βουλγαρίας, Φιλιππούπολης, Αλεξάνδρειας και Αλεξανδρούπολης, τότε Δεδέαγατς.
Στα 1907-1908 δουλεύει στο Ελληνικό Προξενείο της Κωνσταντινουπόλεως και συναντά τον άλλο μεγάλο συνοδοιπόρο του, τον αξιωματικό Αθανάσιο Σουλιώτη-Νικολαΐδη. Την περίοδο αυτή καταγράφει στο «Όσοι Ζωντανοί». Μαζί δημιουργούν την Οργάνωση Κωνσταντινούπολης για υπεράσπιση των δικαιωμάτων των Ελλήνων και αυτονομία στον Πόντο, στην Καππαδοκία, τα παράλια της Μικράς Ασίας.
Μαζί οραματίζονται το Ανατολικό ιδανικό όπου θα ενώνονταν όλοι οι λαοί της Ανατολής, και οι Έλληνες ως γνήσιοι κληρονόμοι του Βυζαντίου θα γινόταν σιγά-σιγά κυβερνήτες ή συγκυβερνήτες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας εις βάρος των Τούρκων. Αυτό προϋπόθετε εναντίωση στην επιρροή των Μεγάλων Δυνάμεων που ήθελαν διάλυση της Αυτοκρατορίας.
Όμως η εξέλιξη του Νεοτουρκικού κινήματος θα διαλύσει τα οράματα των δύο φίλων όπου ο
Μέγας Αλέξανδρος συναντούσε το όραμα του Ρήγα Φεραίου.
Το 1909 ξεσπά η Επανάσταση στο Γουδί με προσωρινό πρωθυπουργό τον Στέφανο Δραγούμη, αλλά πραγματικό κυβερνήτη αργότερα τον Ελευθέριο Βενιζέλο. Ο Βενιζέλος υπήρξε φιλελεύθερος, ενώ ο Δραγούμης εθνικιστής.
Έτσι η σύγκρουση των δύο πολιτικών, όπως θα δούμε, θα είναι αναπόφευκτη. Προς το παρόν ο Δραγούμης μεθάει από το κρασί των Βαλκανικών αγώνων και συντάσσει το πρωτόκολλο παράδοσης της Θεσσαλονίκης.

Το 1914 με την απαρχή του Πρώτου παγκόσμιου Πολέμου ο Δραγούμης αρχικά αμφιταλαντεύεται αλλά καταλήγει ανταντόφιλος γιατί φοβόταν κυριαρχία των Ρώσων στην Κωνσταντινούπολη και τα Στενά. Στο μεταξύ κυκλοφορεί το βιβλίο του «Ελληνικός Πολιτισμός» όπου καθορίζει τους στόχους του ελληνικού έθνους.
Κατ’ αρχήν θα έπρεπε να υπάρξει πολιτική ένωση όλης της φυλής. Δεύτερος ο σκοπός του έθνους είναι η δημιουργία πολιτισμού.
Πολιτισμού όμως που βασίζεται σε τρισχιλιετή παράδοση και όχι μίμηση ξένων προτύπων. Αντίθετα οι ηγέτες της αριστοκρατίας του έθνους «θα πρέπει να λουστούν στα φεγγερά και διάφανα νερά της λαϊκής ψυχής» για να συνταράξουν τον λαό και να τους ακολουθήσει.
Γι αυτό πιστεύει στο κτύπημα της σχολαστικής παράδοσης, στην μελέτη της δημοτικής παράδοσης και την επιβολή της δημοτικής ως γνήσιας γλώσσας του λαού. Ο δημοτικισμός όμως του Δραγούμη δεν συνδεόταν με τα εθνοδιαλυτικά ιδεώδη της πόλης των τάξεων και του σοσιαλισμού.
Ακόμα και αυτόν τον σοσιαλισμό τον ήθελε χωρίς πάλη των τάξεων και όσο του το επέτρεπε ο βυζαντινός κοινοτισμός του και χωρίς κρατικό παρεμβατισμό.
Η σύγκρουση με τον Σκληρό έχει μείνει κλασσική. Και εδώ ερχόμαστε σε μια άλλη σημαντική πλευρά της σκέψης του Δραγούμη: την πίστη στην αναβίωση του ελληνικού κοινοτισμού, της διοίκησης των αυτονόμων κοινοτήτων του Βυζαντίου και της Τουρκοκρατίας, βασισμένη στο κοινοβιακό ιδεώδες της Ορθοδοξίας. Γράφει:
«Όταν έγινε κράτος η Ελλάς, δεν ήταν ανάγκη, δεν έπρεπε να καταστρέψουν τις κοινότητες και να κάμουν δήμους. Οι κοινότητες ήταν αποτέλεσμα ζωής ελληνικής πολλών ετών, ήταν τύπος ελληνικής υπάρξεως. Χαλνώντας τις κοινότητες χαλάσαμε κάτι στερεό, κάτι που ζούσε, κάτι που ήταν φυσικό».
Ο Δραγούμης πίστευε στην οικονομική και διοικητική αυτονομία με το Κράτος να ασχολείται με τα γενικότερα εθνικά θέματα. Ο Κοινοτισμός όμως δεν μπορούσε να υπάρξει δίχως Ορθοδοξία. Γι’ αυτό γράφει:
«Υποστηρίζω την θρησκεία μας, επειδή είναι αχώριστη από την ιστορία μας, είναι η Ιστορία μας, είναι η συνέχεια της Ιστορίας του γένους».
Μέσα λοιπόν από τον Κοινοτισμό και την Ορθοδοξία προσπαθούσε να ελληνοποιήσει τον σοσιαλισμό ή καλύτερα την σοσιαλδημοκρατία. Και αυτή την σοσιαλδημοκρατία την έβλεπε πάντα σε συνδυασμό με εθνικισμό, αντιδυτικισμό και το ανατολικό ιδεώδες της δυαδικής ελληνο-οθωμανικής αυτοκρατορίας.
Πιστεύει ότι οι Έλληνες δεν πρέπει να επιτεθούν στο κοινό τους σπίτι, την Ανατολή. Αυτός είναι ο λόγος που επιτίθεται στην φιλελεύθερη πολιτική του Βενιζέλου, αλλά και την Μικρασιατική εκστρατεία. Τελικά και η Μεγάλη Ιδέα και το Ανατολικό Ιδεώδες θα πνιγούν στο λιμάνι της Σμύρνης.
 Ο Δραγούμης εξορίζεται το 1920 στην Κορσική και εκεί απεχθάνεται τον Δημήτρη Γούναρη και τον κρατικό σοσιαλισμό του, ενώ κάνει παρέα με τον μαθητή του Ιωάννη Μεταξά. Από το 1915 που πολιτευόταν ο Δραγούμης ήταν ο υποσχόμενος επόμενος αρχηγός της Ελλάδος.

 Η πολιτική δολοφονία στέρησε τον μοναδικό άνθρωπο που θα απέτρεπε την Μικρασιατική Καταστροφή. Ο θεωρητικός του λαϊκού εθνικισμού έπεφτε νεκρός από τις σφαίρες του μεγαλοαστικού οικονομικού κατεστημένου του Βενιζέλου και του Μπενάκη.
Ο κόσμος του ατομικισμού και των ταξικών συμφερόντων δολοφονούσε ένα από τους τελευταίους οραματιστές του Ελληνικού Κοινοβίου.
Τα διδάγματα του πέρασαν στον εθνικισμό του Μεταξά, και τον κοινοτισμό του Κώστα Καραβίδα, του Κωνσταντίνου Χατζηπατέρα και του Δημήτρη Τσάκωνα, καθώς και σε θεωρητικό μόνο επίπεδο στον αυτοδιαχειριστικό σοσιαλισμό του Ανδρέα Παπανδρέου.
Το πιο σημαντικό όμως ήτανε ότι το ανεθνικό Βυζαντινό Ιδεώδες του Κωνσταντίνου Σοκόλη και του βιβλίου του Αυτοκρατορία, καθώς και η θεωρία της ενδιάμεσης περιοχής του Δημήτρη Κιτσίκη, χρωστάνε πολλά στο δραγουμικό Ανατολικό Ιδανικό.
Όσο για μας τους Εθνικιστές πιστεύουμε ότι τα διδάγματα του Δραγούμη είναι αναγκαία σε μια περίοδο που η Βόρειος Ήπειρος, η Ίμβρος και η Τένεδος είναι ξεχασμένες, η κυβέρνηση μειοδοτεί στα εθνικά θέματα, οι διανοούμενοι είναι Ευρωλιγούρηδες και η νεολαία αποχαυνώνεται με το ΜΤV, αντί να μας δίνει Μελάδες και Σολωμού.
Ας δούμε τι λέει ο Ίωνας Δραγούμης, για την Νεοελληνική ταυτότητα:

«…Οι γραμματιζούμενοι είδαν πως ο αρχαίος ελληνικός πολιτισμός είχε πέραση στην Ευρώπη και την έκανε να βοηθή τους Ρωμιούς για χάρη τον προγόνων τους. Οι Φιλέλληνες Ευρωπαίοι κάτι ψίχουλα τους πετούσαν. Και φαντάστηκαν οι γραμματιζούμενοι να μεταμορφώσουν τους Ρωμιούς σε αρχαίους Ελληνες με μουτσούνες Περικλήδων, με ξύλινα δόρατα και τόξα, με χάρτινες ασπίδες και χλαμύδες, για να παίρνουν πάντα ψίχουλα από την Ευρώπη.Μα ήρθε καιρός που οι Ευρωπαίοι τους κατάλαβαν τους μασκαράδες Γκραβαρίτες. Τώρα, κομματιάστηκε η Ρωμιοσύνη. Αφότου έγινε το ελλαδικό βασίλειο, πολιτική ενότητα έχει λιγότερη, παρά τον καιρό που την όριζε σχεδόν ολόκληρη ο Τούρκος (….) Έπειτα γίνηκαν τα σκολειά κι αυγάτισαν οι μισογραμματισμένοι.
Τα γράμματα αυτά τους αποχάλασαν, γιατί χαλάρωσαν μέσα τους την κλονισμένη πίστη στην εθνική παράδοση της Αυτοκρατορίας, που ονομάστηκε μεγάλη ιδέα.
Από τότε γενικεύθηκε η αρχαία ιστορία, σαν παράδειγμα για τους νέους Ελληνες, και η αρχαία γλώσσα σαν πρότυπο. Σχολαστικοί, ψευτοκλασικοί, και ψευτοπρογονολάτρες οι δάσκαλοι έπλασαν κούφιους, ξερούς, μαραντζιασμένους τους νέους Έλληνες, την αγάπη μας (…)Την ελευτεριά τους, τη ζωντανάδα τους, τη θέλησή τους, τις έχουν πλακώσει ανωφέλευτα βάρη, που τους εζάρωσαν το νου και τους εμίκραιναν την ψυχή γεμίζοντάς την με μια αρρωστιάρικη ανησυχία: για το πως θα βγάλουν το ψωμί τους μονάχα. Μ’ αυτή την ανησυχία, χωρίς αυτοπεποίθηση, βγαίνουν από το σκολείο και αντικρίζουν την κοινωνία.
Και οι περισσότεροι σκύβουν και γίνονται σκλάβοι εκείνου που θα τους παρασταθή για να απολάψουν μια θεσούλα.(…) Λοιπόν, η τωρινή παιδεία στην Ρωμιοσύνη ολάκερη … ισοπεδώνει και αφομοιώνει τους Ελληνες μόνο στην ταπείνωση, στο στένεμα της ψυχής, και σε έναν ψευτοκλασικισμό και δεν τους συνδέει με κανέναν ηθικό δεσμό αναμεταξύ τους.» [Οσοι ζωντανοί, 1911]
Ο Ίων Δραγούμης ήταν ο ηγέτης του Μακεδονικού Αγώνος
. Ως Πρόξενος στο Μοναστήρι οργάνωσε την Ελληνική αντίσταση απέναντι στους Βούλγαρους κομιτατζήδες, εξόπλισε τα Ελληνικά ανταρτικά σώματα και καθοδήγησε τον γαμβρό του – τον Παύλο Μελά.
Ο Δραγούμης ήταν πολέμιος της «παγκοσμιοποιήσεως» από το 1907! Γράφει στο «Ο Ελληνισμός μου και οι Έλληνες»:Ο Ίων Δραγούμης μπορεί να δολοφονήθηκε, οι ιδέες του όμως παραμένουν και σήμερα ζωντανές. Η Ναταλία είναι το πρώτο από τα 11 παιδιά του Στέφανου Δραγούμη και της Ελισάβετ, κόρης του Ιωάννη Κοντογιαννάκη, τραπεζίτη και επίτιμου γενικού προξένου της Ελλάδας στην Πετρούπολη.
Ο Στέφανος Δραγούμης σπούδασε νομικά στη Γαλλία και η ανοδική του πολιτική σταδιοδρομία συνδέθηκε αρχικά με τον στενό του φίλο Χαρίλαο Τρικούπη, ενώ στη συνέχεια πολιτεύτηκε ως ανεξάρτητος. Διετέλεσε υπουργός Εξωτερικών και Εσωτερικών (1886 – 90, 1892 – 93), πρωθυπουργός και υπουργός Οικονομικών (1910), Γενικός Διοικητής Κρήτης και Μακεδονίας (1912 – 13) και, τέλος, υπουργός Οικονομικών (1915 – 16).
Ευαίσθητος στα εθνικά θέματα, δραστηριοποιήθηκε κυρίως στο μακεδονικό ζήτημα και υπήρξε βασικός συντονιστής στην προετοιμασία και τη διεξαγωγή του Μακεδονικού αγώνα (1903 – 9). Ο Iων (1878 – 1920) σπούδασε νομικά στην Αθήνα και σταδιοδρόμησε ως διπλωματικός υπάλληλος του υπουργείου Eξωτερικών το 1902 διορίζεται υποπρόξενος στο γενικό προξενείο Μοναστηρίου, το 1907 – 8 γραμματέας στην πρεσβεία στην Κωνσταντινούπολη και το 1914 πρέσβης της Ελλάδας στην Πετρούπολη. Eχοντας πίσω του την ισχυρή, οικογενειακή, πολιτική παράδοση και την καταγωγή των Δραγούμηδων από το Βογατσικό της Μακεδονίας αφιερώνει την ζωή του στην ενεργό πολιτική δράση, καταρχήν, μέσα από τον Mακεδονικό aγώνα και αργότερα, μέσα από τη μαχητική του εμπλοκή στο γλωσσικό ζήτημα, διαγράφοντας με σαφήνεια τα επιχειρήματα των εθνικιστών – δημοτικιστών.
Ο Iων Δραγούμης υπήρξε τροφοδότης της αντιβουλγαρικής προπαγάνδας και υποστηρικτής της σύμπραξης με τους Τούρκους για τη δημιουργία ενός αντισλαβικού μετώπου στην aνατολή. Διατηρούσε πολύ στενές σχέσεις με τον Π. Μελά μέσα από τους διαύλους της Εθνικής Εταιρείας και του Μακεδονικού Κομιτάτου.
Ο βουλευτής και μακεδονολάτρης Ίων Δραγούμης, που πήγαινε από το σπίτι της Μαρίκας Κοτοπούλη στην Κηφισιά στα γραφεία του περιοδικού του «Πολιτική Επιθεώρηση», συλλαμβάνεται από τα βενιζελικά τάγματα με επι κεφαλής τον αστυνόμο Παύλο Γύπαρη χωροφυλακής του Γρυπάρη και εκτελείται στην οδό Βασιλίσσης Σοφίας εκεί όπου ήταν άλλοτε οι στρατώνες του πεζικού κι όπου στήθηκε αναμνηστική στήλη. Η πολιτική δολοφονία του σοκάρει τον πολιτικό κόσμο και στερεί την Ελλάδα ένα λαμπρό υποψήφιο αρχηγό του Έθνους.
Μετά τη δολοφονία του, το 1920, ενεργοποιήθηκε πολιτικά ο μικρότερος αδερφός του Φίλιππος, ο οποίος πολιτεύτηκε ως ανεξάρτητος, άλλοτε συνεργαζόμενος με τους αγροτικούς και άλλοτε με τους λαϊκούς.Ο Φίλιππος Σ. Δραγούμης (1890 – 1980) εμπνεύστηκε από φιλελεύθερες και εκσυγχρονιστικές ιδέες και επέδειξε μεγάλο ενδιαφέρον για τα εθνικά προβλήματα Αναφερόμενος στο θάνατο του Παύλου Μελά και απευθυνόμενος στην Ελληνική Νεολαία ο Ίων Δραγούμης έλεγε:
Να ξέρετε πως αν τρέξουμε και σώσουμε τη Μακεδονία, η Μακεδονία θα μας σώσει”.
Και επεξηγούσε: “Θα μας σώσει από τη βρώμα όπου κυλιόμαστε, θα μας σώσει από τη μετριότητα κι από την ψοφιοσύνη, θα μας λυτρώσει από τον αισχρό τον ύπνο, θα μας ελευθερώσει. Αν τρέξουμε να σώσουμε τη Μακεδονία, εμείς θα σωθούμε”
.
«Λευκή ας βαλθεί όπου έπεσες, κολώνα, (πώς έπεσες, γραφή να μη το λέει…)
λευκή, με της πατρίδας την εικόνα.
Μόνο εκείνη ταιριάζει να σε κλαίει», Έγραψε ο Κωστής Παλαμάς στη «Νεκρική Ωδή» που αφιέρωσε για το τραγικό θάνατο του Ίωνα Δραγούμη

.